იქვე კი დგას დღე და ღამე.
მას წიგნები აბარია,
უხმარი თუ ნახმარია.
ნაწილია სახლის ისა, -
ასასვლელი, ჩასასვლელი,
სტუმრისა და მასპინძლისა.
ერთი რამე რკინისა,
დარაჯია ბინისა.
ცრემლები სდის ნება-ნება.
მოყვითალოა, გემო აქვს ტკბილი,
ისე იჭმება, არ უნდა კბილი.
თუ განგებ არვინ არია.
არც ფრთები აქვს, არც ფეხები,
მას ვერც ხელით შეეხები,
მიფრენს, მიჰქრის, არ ჩერდება,
არც კვდება და არც ბერდება.
ერიდება ყოველი.
სულიერს ბადებს, არა აქვს სული,
თეთრი კანი აქვს და ოქროს გული.
წვერმახვილი და გრძელი.
ზამთარში - მოკლე,
ზაფხულში - გრძელი,
გამოსაცნობად
არ არის ძნელი.
ბრძოლის ველზე ჩასაცმელი,
ვერას აკლებს ტყვია ცხელი
და ვერც ხმალი ბასრი, მჭრელი.
ვისაც თავში აქვს - კაცად ვარგია,
ვისაც თვალში აქვს - ქვეყნის ბარგია.
საშენ მასალად არის სახმარი.
მაღლა ამომავალია,
ხან ბურთი, ხან ნამგალია.